"W okowach terroru" to książka o życiu Kresowiaków wysiedlonych siłą z rodzimych stron na tzw. Ziemie Odzyskane, los których zdeterminował wyrok zwycięskich mocarstw nad hitleryzmem. Związek Radziecki, mimo że głosił hasła wyzwoliciela, faktycznie był okupantem, roztaczając „swoją pieczę” na zdobytych przez siebie ziemiach. Radziecka służba bezpieczeństwa – NKWD, a w Polsce Ludowej – Urząd Bezpieczeństwa, Milicja Obywatelska oraz PZPR, dobrze pamiętały z jakich ludzi rekrutowała się na Kresach Armia Krajowa, zasilająca szeregi 27. Wołyńskiej Dywizji AK. To ona walczyła z dwoma okupantami, a później na trzecim froncie z nacjonalistami ukraińskimi. 27. Wołyńska Dywizja AK – największa formacja zbrojna w kraju – położyła kres mordom dokonywanym przez ukraińskich nacjonalistów na Wołyniu, zmuszając UPA do wycofywania się na Zachód tuż u boku Niemców. W Polsce Ludowej władze dobrze pamiętały kim są Kresowiacy, dlatego los ich skazany był na dalsze represje i traktowanie w specjalny sposób. Widmo „wrogów ludu i reakcjonistów burżuazyjnych” wisiało wciąż nad nimi. Ci ludzie pamiętali bowiem, co to jest wywózka na Sybir, gułagi czy kołchozy. Pamięć ta była największym zagrożeniem dla umacniającej się władzy ludowej. O tym okresie, o adaptowaniu się Kresowiaków do życia w reżimowych warunkach mało się mówi. Historycy niewiele wydali dzieł na ten temat. W szkołach na lekcjach historii nie wspomina się o tych wydarzeniach. Politycy milczą; obowiązuje poprawność polityczna. Książka Kresowiacy tom III daje świadectwo tamtym czasom. Młode pokolenie niewiele wie o tym, co przeszli ich dziadkowie i ojcowie. Trzeba otworzyć im oczy i uszy, niech usłyszą krzyk maltretowanych ludzi w kazamatach UB. To przecież Współczesna Historia Polski.

Jedna z wielu ich cech wspolnych byl sadyzm. Stalin wyznal, ze najwieksza rozkosza napawalo go zmiazdzenie wroga, wypicie kielicha dobrego gruzinskiego wina i oddalenie sie bez zwrocenia na siebie uwagi. Lubowal sie on w doprowadzeniu do stanu bezdennego samoupodlenia poddawanych wscieklym torturom towarzyszy partyjnych, ktorych oskarzal w oslawionych procesach moskiewskich w latach 1936-1938. Dyszacy "rozkosza miazdzenia" Gruzin sledzil przebieg tych procesow przez utwor w scianie przylegajacej do sali rozpraw kabiny projekcyjnej. W odroznieniu od Stalina, ktory preferowal zadawanie tortur psychicznych, Hitler rozkoszowal sie sfilmowanym dla niego specjalnie widokiem storturowanych i poddanych bestialskiej egzekucji uczestnikow zamachu na jego zycie w 1944 roku: kazal ich wieszac zywych na hakach rzeznickich i podczas tych seansow bawil sie, jakby ogladal komedie filmową

Drugi tom trylogii Kresowiacy jest książką autobiograficzną i wielowątkową. Głównym bohaterem jest chłopiec (autor), ponadto wiele osób, z którymi przeżywał dramatyczne chwile dzieciństwa. Struchlały widzi zbrodnie nacjonalistów ukraińskich. Widzi płonące wsie, rzeź i obronę rodaków. To jego oczami malowany jest pejzaż Wołynia i dzieje jego rodziny.

Kresowiacy to trzytomowa powieść, opisująca autentyczne wydarzenia i bohaterów. W tomie I autor wykorzystuje zasłyszane opowiadania rodziny – ojca, matki, krewnych i znajomych, którzy z zawieruchy wojennej uszli z życiem. „Od dawna dręczyła mnie myśl, aby chwycić za pióro i opisać dzieje ludzi z Kresów Wschodnich, o czym przez dłuższy czas kazano milczeć. Naród, który nie zna własnej historii, nie ma przyszłości. To na wschodnich rubieżach Rzeczypospolitej od wieków nieustannie płonęły granice. Polacy z orężem odpierali najazdy Tatarów, Turków, uśmierzali bunty Kozaków, powstrzymywali zapędy Moskali, stawili czoła nacjonalistom ukraińskim. Tam się lała ustawicznie krew i w ogniu walki hartował się patriotyzm. Ostatnim ciosem w plecy była agresja sowiecka w 1939 r. i wywózka rodaków na Sybir. Los Polaków, wysiedlonych z rodzinnych stron coraz częściej znajduje odzwierciedlenie we wspomnieniach i kronikach, rzadziej jednak w powieściach.”